Open CRKL DAG 2016, ervaring Roelant van Zevenbergen

Alan Seale – Nothing to fix, only to transform

Maandag 14 maart 2016. Dit wordt de laatste week in mijn oude vertrouwde donkergrijze Dacia Logan, betaalbaar gezinsvehicle parexcellence. Een paar dagen voor de overstap naar een sportieve koningsblauwe Renault Megane Coupé, waarin ik met stijl over de Duitse Autobahn of de Noordwijkse boulevard kan cruisen. Een persoonlijke transformatie van heb ik jou daar. Van de wijze waarop ik me aan dewereld laat zien. Misschien wel over hoe ik voortaan in de wereld wil staan. En onder meer over die vragen zal Alan Seale, auteur en transformatiebegeleider, op deze dag uitwijden. In zijn introductie op zijn gedachtegoed van “Transformational Presence”, het leren herkennen van potentiële kansen tot (co)creatie door jouw aanwezigheid in een gegeven situatie. Uitgaande van wat er wél is. Perspectiefgestuurd in plaats van probleemgestuurd. We krijgen deze paradigmaverandering aangereikt in de groene en rustieke omgeving van conferentieoord Drakenburg in Baarn. Op uitnodiging van CRKL, een leer- en ontmoetingsplatform voor publieke professionals die verantwoordelijk zijn voor het realiseren van vernieuwing. Een bijzondere (netwerk)organisatie die is voortgekomen uit onder meer de ervaring en inspiratie die binnen Beter Werken in het Openbaar Bestuur werd opgedaan.

Gedurende de dag, in verhalen en oefeningen, laat Alan Seale ons kennismaken met zijn overtuiging dat onze aanwezigheid alleen al eencreërende energie met zich meebrengt. Of zoals hij op het voorblad van zijn boek “Wat wél werkt” schrijft:“Jouw aanwezigheid, Presence – hoe jij in het leven laat zien – Hoe krachtig of subtiel ook, Heeft invloed op wat er in jouw wereld gebeurt, gewoon omdat jij er bent”

Misschien geeft dit citaat bij eerste lezing dezelfde kriebels van lichte weerzin als Alan Seale’s zalvende, Amerikaanse manier van spreken mijdie dag voortdurend bezorgt. Net als zijn – ook in zijn boeken beschreven– ademhalingsoefeningen, alsook zijn voor mij onuitvoerbare verzoek om jezelf op te delen in een ego en een soul en die het gesprek met elkaar aan te laten gaan.

Toch moet ik bekennen dat dit uitgangspunt in combinatie met de rest van zijn verhaal uiteindelijk ook in mijn beleving een krachtig fundament biedt voor eenieder die wil bijdragen aan realiseren van oplossingen die breed gedragen worden en daarmee tot duurzame resultaten leiden. Voor eenieder die streeft naar creëren (perspectiefgestuurd), eerder dan enkel reageren (probleemgestuurd).

Het denk- en werkmodel dat Alan Seale hanteert voor hoe wij omgaan met het leven, zowel persoonlijk als werkgerelateerd, is eenvoudig en zieter als volgt uit:

Het DSKK model

Drama

Situatie

↓↑

Keuze

↓↑

Kans

Er zijn in het DSKK model vier niveaus van omgaan met onze dagelijkse ervaringen benoemd. In leiderschap en coaching bieden ze een handvatom snel tot de kern te komen. Voor ieder ander geeft het inzicht in hoe we ons verhouden tot ofwel betrokken zijn bij een situatie. Drama raakt de oppervlakte. We reageren direct en primair vanuit onszelf, zonder erg sensitief te zijn voor behoeften, emoties en omstandighedenvan anderen. De belangrijkste insteek op het niveau van de Situatie is om het zichtbaar geworden probleem op te lossen. Om de schade te beperken. Anders gezegd: In het geval van issues en conflicten (drama) proberen we die zo snel mogelijk op te lossen (situatie) om weer verder tekunnen. Overlevingsdrang op korte termijn. Ons Ego gaat voorop en stuurt ons in deze dagelijks strijd. Om echter op langere termijn “drama’s”op te lossen – of nog beter: voortaan te kunnen voorkomen – moeten we ons volgens Alan Seale begeven op het niveau van Keuze. We moeten ons afvragen hoe we hebben bijgedragen aan de ontstane situatie en welke rol we nu willen en kunnen vervullen in het veranderen danwel ‘helen’ ervan.

Het mooiste is als we vanuit dat nadenken kunnen opschuiven naar een besef welke mogelijkheden zich voordoen. Welke kansen zich latenidentificeren. Zodat het incident een wake-up call levert om een wezenlijke verandering te realiseren. In onszelf. In de organisatie of het systeem waarin we aanwezig zijn. Of ten behoeve van maatschappelijke vernieuwing. Wezenlijke verandering dus, geen korte termijn oplossingen.

Want – zoals het lekker bekt in het Amerikaans: “Problems are not to be solved; they are messages to be listened to (..) There’s really nothing to fix, only to transform”

Ja, ik geeft toe, het is een tamelijk holistische benadering. Dat is niet eenieders cup of tea. En misschien zijn we er in onze beleidspraktijk van alledag nog niet klaar voor. We worden immers aangesproken, binnen en buiten onze organisatie, op snel en betaalbaar oplossend vermogen. Maar pak het boek eens ter hand, en pik eruit wat op dit moment jouw handelingsrepertoire kan verbreden. De complexiteit van de vragen dieaan ons publieke professionals worden gesteld zal alleen maar verder toenemen. Het intappen op eerder opgedane kennis en ervaring (lineairhandelen) zal steeds minder toereikend blijken. Er is zoveel tegelijk in beweging. Kijk waar je komt als je je net als Alan Seale telkens probeertaf te vragen:

1. What wants to happen here (is niet hetzelfde als What I want to happen – een vraag die je mag stellen maar wel in deze context)

2. Who’s it asking me to be?

3. What’s it asking me to do?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>